L’Eclisse frá 1962 er síðasta myndin í trilogíu leikstjórans Michelangelo Antonioni. Fyrri myndirnar eru L’Aventura (1960) og La Notte (1961).Ég horfði aftur á L’Eclissse fyrir nokkrum dögum. Myndin tekur mann inn í heim, inn í loftbólu. Hún er ljóð í myndum. Andrúmsloftið er kunnuglegt en á sama tíma svo innilega dularfullt og skrítið. Ingmar Bergmann sagði Antonioni aðeins einbeita sér að einum og einum ramma og að það kæmi niður á heildinni. Hann væri hægur og leiðigjarn. Þó viðurkenndi Bergmann að Blow Up og La Notte væru meistaraverk.

Ég elska hreinlega Monicu Vitti þegar hún hallar sér upp að veggjunum. Það er eins og henni dauðleiðist. L’Eclisse er hinsvegar allt annað en leiðigjörn.

Byrjunarsenan segir allt sem segja þarf. Vittoria (Monica Vitti) og Ricardo (Francisco Rabal) eru ein, snemma að morgni, í fallegri íbúð. Þau eru tilfinningalega uppgefin og segja varla orð. Við þurfum engar útskýringar til að vita að þau eiga í ástarsambandi sem komið er í þrot. Þau hafa talað alla nóttina og eru komin á það stig að þau hafa ekkert meira að segja við hvort annað. Hann horfir á hana í örvæntingu, snýr sér frá henni, starir fram fyrir sig. Hún gengur um íbúðina, skoðar hluti, bækur eða húsgögn… Kíkir út um glugga. Eina hljóðið sem við heyrum er í lítilli rafmagnsviftu í borðstofunni. Leiðinlegt? Nei. Svo langt því frá. Þvílík Mise en Scéne! Túlkunin er dásamleg. Myndatökumaðurinn Gianni di Venanzo á líklega mikið í þessari mynd. Hann var án efa einn af þeim bestu og tók meðal annars myndir Fellini og Joseph Losey. Antonioni skrifar meistaralegar senur og leikararnir eru ekki af verri endanum (Monica Vitti, Alain Delon, Francisco Rabal og fleiri). Þetta er mynd fyrir þá sem kunna gott að meta.L\’Eclisse