Ég vil aftur undirstirka að ég geri ekki lítið úr starfsmissi fagfólks og enn síður geri ég mikið úr launakjörum kvikmyndagerðarmanna (ég veit vel að þarna er hugsjónafólk að starfa fyrir lítil laun). Ég er hinsvegar á þeirri skoðun að verið sé að skera niður hættulega lítið (almennt í samfélaginu). Hvort sérstaklega stór niðurskurður í einni listgreininni framar öðrum sé ósanngjarn er eflaust mikið til í (ég ýminda mér allavega að kvikmyndageirinn sé meira gjaldeyrisskapandi en sinfoníuhljómsveitin eða leikhúsin). Mér fynnst samt 35% niðurskurður í þessum greinum ekki mikið í ljósi aðstæðna. Ég vona samt að það líði ekki mikið meira en 5-7 ár áður en hægt er að auka fjárveitingar aftur.

Með virðingu. Ágúst

Það ríkir mikill skilningur hjá kvikmyndafólki yfir því að draga verði saman allsstaðar á tímum sem þessum (nú vitna ég í fundinn sem fram fór á Hótel Borg í kvöld). Afleiðingarnar verða þær að framleiðsla á leiknu efni (sem nýlega er almennilega farin að líta dagsins ljós) mun enn dragast saman og útilokað verður að framleiða heimildarmyndir. Eins og áður segði er ómögulegt að sækja um styrki án þess að hafa vilyrði frá sjónvarpsstöð. Það er einmitt núna mikilvægt fyrir okkur að sjá innlent efni. Myndmálið talar sínu máli og gegnir mikilvægu menningar- og sameiningarhlutverki fyrir landsmenn alla.

Niðurskurður í framleiðslu kvikmynda verður tvöfalt meiri en nemur niðurskurði á framlagi ríkisins. Meira en helmingur þess fjár sem fer í framleiðsluna kemur annars staðar frá, t.d. erlendis frá. Óþarft er að taka það fram að það færir gjaldeyri til landsins. Kvikmyndagerð hefur skilar beinum hagnaði. T.d. hafa flestar eða allar þær leiknu bíómyndir eða sjónvarpsþáttaraðir sem framleiddar hafa verið hér undanfarin ár verið seldar til erlendra sjónvarpsstöðva.

Þessi niðurskurður mun koma til með að kosta fjöldamörg störf (kostnaður við kvikmyndir er að mestu launakostnaður). Hvað getum við þá gert með allt okkar fagfólk sem hefur byggt upp þekkingu sem skilar íslensku hugviti út í samfélagið bæði hér heima og erlendis? Fagið er enn ungt hér á landi. Íslensk kvikmyndafyrirtæki hafa í góðri trú með þann samning sem í gildi er við menntamála- og fjármálaráðuneytið til dæmis fjárfest í eftirvinnslu kvikmynda sem nú fer að mestu leyti fram innanlands í kjölfar tækniþróunar sem gerir það mögulegt. Með þessum gjörningi er verið að kippa fótunum undan þessari grein. Við höfum allann þann búnað, þekkingu og kraft sem til þarf til að halda batteríinu gangandi en nú hafa stjórnvöld (og nú RÚV) tekið upp slátturvélina. Þeir slá grasið í kvikmyndagarðinum meira en í öðrum görðum og viljum við fá leiðréttingu á því svo við fáum a.m.k. tækifæri á því að rækta þær rætur sem við vorum að byrja að skjóta.

Við erum að berjast við að skapa atvinnugrein sem hefur mikla möguleika á að verða ein af stoðum þess samfélags sem hér þarf að byggja. Einmitt sú tegund framleiðslu sem við ættum að hlúa að og nota til að vinna okkur út úr kreppunni. Þessi niðurskurður vinnur þvert gegn stefnu stjórnarinnar á öðrum sviðum. Iðnaðarráðuneytið hefur verið að auka endurgreiðslu vegna kvikmyndaframleiðslu í samkeppni við önnur lönd til að fá hingað kvikmyndaverkefni (endurgreiðslan er því tekjuöflunartæki ekki styrkur til kvikmynda). Ein ástæða þess að erlend kvikmyndafyrirtæki hafa treyst sér til að koma hingað með stór verkefni er sú að til staðar er vel menntað kvikmyndagerðarfólk sem kann til verka. Með þriðjungs fækkun starfa í greininni er þessu ekki lengur til að dreifa.

Ég vil taka það sérstaklega fram að stétt kvikmyndagerðafólks hefur lengi verið láglaunastétt. Flestir vinna þar af hugsjón. Við berum mikla ábyrgð og erum sendiherrar Íslands um heim allan. Kvikmyndir okkar eru sú landkynning sem við þurfum á að halda núna. Rannsóknir hafa sýnt beint samband milli sýninga íslenskra kvikmyndaverka erlendis og ferðamannastraums frá viðkomandi landi hingað. Hér er því ekki aðeins um almenna landkynningu að ræða heldu beinharða hagsmuni. Við erum ekki stétt sem þekkt er fyrir væl og viljum við svo sannarlega ekki byrja á því núna. Flestir sem ég þekki í greininni lepja dauðann úr skel og halda áfram að harka þrátt fyrir mótlæti. Við ætlum ekki að sitja undir þessarri óréttmætu skerðingu þegjandi og hljóðalaust heldur berjast fyrir tilverurétti okkar eins og svo oft áður. Nú er meiri þörf fyrir því en nokkurntíma.

Ég vona að þetta skýri málið en vil endilega benda á fund sem haldinn verður á fimmtudaginn þann 28 janúar á Hótel Borg kl. 16 þar sem farið verður betur yfir málin ásamt formanni Kvikmyndasjóðs.
Kveðja góð,

Vera

Talað er um að fyrir hverja 1 krónu sem lögð er í kvikmyndagerð á íslandi, skili sér 2-3 krónur til baka. Ég vildi fá að vita hvaðan fólk hefur þetta. Mig grunar nefnilega að þetta séu einhverjir vísitölu afleiðslu útreikningar (afleidd störf) og þessháttar. Afleiðsluvísindi (ef vísindi skyldi kalla) hafa fengið mikinn skell (sérstaklega eftir að derivatives markaðurinn féll – og er hann einn af orsakavöldum kreppunar)

Það skiptir engu máli hvort verið er að tala um afleiðslur í viðskiptum eða í efnahagslegum skilningi – þetta eru allt mjög fuzzy vísindi og pandóru box rökstuðninga fyrir allan andskotann. Hvað gerist t.d. þegar allir eru að reikna með sama eða svipuðum afleiddum gróða af sinni framleiðslu, sem leiðir þá til að margir eru að telja sér til tekna sama féð – þá er stutt í hrun (hvort eðer hugmyndafræðilegt, peningalegt, eða samfélagslegt)

Ef að kvikmyndagerð á íslandi skilaði 100 -150% arði á ári þá væri enginn þörf á stykrjum frá kvikmyndasjóði eða öðrum sjóðum, því hægt væri að leggja peningna beint aftur í kvikmyndagerð og allir buisness menn eru mjög sáttir við svo rosalegan vöxt.

Ég vil undirstrika að ég er alls ekki að gera lítið úr vandræðum þeirra sem missa tekjumöguleika í þeim bransa sem þeir hafa sérhæft sig í – slíkt er alltaf harmleikur.

En þegar byrjað er að skera alvarlega niður í heilbrygðiskerfinu þá er ég til í að fórna öllum styrkjum til lista – hvort sem er kvikmyndagerðar, sinfoníuhljómsveitar, leikhúsa, rithöfundalaun og fleira til að vega upp á móti því.

Ástæðan er að listamenn hafa sýnt það og sannað að þeir kunna að bjarga sér – um sjúklinga er ekki hægt að segja það sama.

Það er ekki listamönnum til framdráttar að nota afleiðslurök Hrunverja sér til málstuðnings

Með virðingu. Ágúst

frabaer mynd…